Hei, ik ben Michaël, en ik woon en werk in Gent. Ik ben een systeemverpleegkundige. Ik richt graag systemen in, leer mensen in de zorg ermee werken, en zorg dat ze dit graag en goed doen. Ik zorg dat mensen beter kunnen zorgen.
De site is recent verhuisd van shared hosting naar een eigen server. We doen het dus “weer zelf”. Zoals bij elke verhuizing staan de dozen nog onuitgepakt, hangen de kaders nog niet waar ze horen, en staat niet alles meteen op de juiste plek. Maar we geraken er stilaan wel!
Bedankt voor je geduld terwijl alles weer op zijn plaats wordt gezet.
Ik zie online dat vader thuis het dilt, de vroegere hooizolder, aan het opruimen is:
“Gezocht maar niet gevonden … maar intussen is hooizolder wel gedeeltelijk opgeruimd. En wat vonden we daarbij wel ? De brandstoftanks van het ruimtetuig waarmee Mars-L destijds in Ieper landde. Leeg … hij is nooit meer terug naar zijn planeet vertrokken.”
Toch wel. Mars-L hebben we toen terug de ruimte in gekregen. Met de hulp van Dirk Frimout dan nog wel. De rood-witte tanks behoorden eigenlijk tot de turboraket van Twix-R, die het tijdens de Space Race niet zo goed met de arme Mars-L kon vinden.
Ooit werden toneeltjes geschreven, werden ganse zolders leeg gehaald en kreeg ik plots enveloppen waar Mich-L op geschreven stond. Op twitter werd het dan maar @michlr.
Cymatics (from Greek: κῦμα “wave”) is the study of visible sound co vibration, a subset of modal phenomena. Typically the surface of a plate, diaphragm, or membrane is vibrated, and regions of maximum and minimum displacement are made visible in a thin coating of particles, paste, or liquid.[1] Different patterns emerge in the excitatory medium depending on the geometry of the plate and the driving frequency.
“Here we go baby”, zei je snel, voor de inzet van een nummer. Of “Wat volgt is een nieuw nummer. Joepie!”. Ik moest steeds lachen. “We zijn een Vlaamse reus kwijt”, zei Wim Opbrouck deze middag. We zijn een Genereus kwijt, zeg ik. Een alles gevende Vos. Overtal te lande, in Gent, of -zoals hieronder- in de Dranoutertent. Bedankt voor alles, Luc. Je hebt alles gegeven.
Arthur C. Clarke tussen de mainframes. In 1974 voorspelt hij hoe we in 2001 computers gaan gebruiken.
Eerder, in 1967, voorzag hij hoe we in de toekomst zullen shoppen, betalen en elkaar berichten zullen versturen.
En hij zat er ‘boenk’ op.
Zoals Bart vraag ik het me ook af: “Zijn sci-fi schrijvers mensen die in de toekomst kunnen kijken? Of zijn wetenschappers en techies zo beinvloed door het lezen van sci-fi in hun jeugd dat ze die voorspelde toekomst uitbouwen? Wat is de kip en wat is het ei?”
Of ik soms heimwee heb naar de Muide? Wel, na bijna tien jaar op “het Eiland” gewoond te hebben en voor even online de knaap* van de straat geweest te zijn , vind ik er nog veel beter mijn weg dan in de Brugse Poort. Maar dit dagelijks huzarenstukje met de fiets hieronder, vastgelegd door Ivan, was nu niet echt mijn favoriete Muidemoment van de dag.
*De knaap haalde ik uit een boek van straatburgemeester Bart : “Sire,het volk mort: sociaal protest in België, 1831-1918 ” uit 1997 van Gita Deneckere.
Op het einde van de 18de eeuw bestonden in Gent niet minder dan 211 ‘gebuurten’.(…) De ‘gebuurten’ vervulden vóór de Franse tijd diverse en vaak onvervangbare functies (nachtwacht, onderhoud van openbare voorzieningen, brandbestrijding, ordehandhaving, opluistering van feesten, processies en ceremonies, voedselbevoorrading…) De dekens van de buurt werden verkozen door de bewoners, ongeacht rang of stand, en fungeerden als schakels tussen het stadsbestuur en de bevolking. Zij werden elk geassisteerd door een dekenin, een baljuw en een knaap. De laatste was de sprekende gazet van de buurt en werd voor zijn rol als loopjongen vergoed. De dekens traden op als peismakers of niet-repressieve bemiddelaars bij burenruzies en gekrakeel.
In het artikelFriend or Foeop Medium vond ik verwoord waarom ik R2D2 intuïtief steeds de sympathiekste van de twee vond.
R2-D2 excels in areas where humans are deficient: deep computation, endurance in extreme conditions, and selfless consciousness. R2-D2 is a computer that compensates for human deficiencies — it shines where humans fail.
C-3PO is the personification of the selfish human — cloying, rules-bound, and despotic. (Don’t forget, C-3PO let Ewoks worship him!) C-3PO is a factotum for human vanity — it engenders the worst human characteristics.
R2-D2 aspires to be a great computer. C-3PO aspires to be a mediocre human. We need great computers, not mediocre humans.
Als je ’s avonds laat, op je eentje lampen aan het herstellen bent, dan kan het zijn dat je die plots kunt dirigeren. Geen computeranimatie, maar Cirque de Soleil die experimenteert met drones in lampenkappen.
De net gelanceerde Tesla S P85D ziet verkeersborden, en door je pinker aan te zetten kijkt de auto met de hulp van 12 sensoren (ook in je dode hoek) eerst of het wel veilig is, om vervolgens automatisch van rijvak te veranderen.
Wat me vooral intrigeert aan die Tesla, is dat de software hier eerst komt, en daar dan een auto rond gebouwd wordt. Een tablet op wielen, zeg maar (bedankt @netlash).
Andere autobouwers daarentegen hebben hun auto’s al en trachten dáár dan de software in te stoppen, Hier ligt, denk ik, het verschil tussen het digital first-denkenof al iets hebben, waaraan je achteraf iets digitaals tracht toe te voegen. Niet enkel auto’s, maar ook de geschreven pers, zoals The Atlanticdie al deze weg opging.
Die Tesla, da’s net een ruimteschip, want éigenlijk…
Meestal vind ik die “Auto Awesome” effectjes in Google Photos maar niks. Maar als je een aantal foto’s maakt, met het idee om er later (ooit eens) een panorama van te maken, gaat Auto Awesome ondertussen zelf aan het werk.
Niks gecropped of gestitched, alles water-pas. Vrij geslaagd, helemaal automagisch.
Belpop ging over de familie Kluger. Die hadden tal van artiesten in hun zogenaamde écurie. Onder andere André Brasseur. Ik ben zeker dat je z’n liedjes kent.
Early Bird (1965) , genoemd naar de sateliet die dat jaar werd gelanceerd.
Big Fat Spiritual (1967)
(Ik had de uitzending gemist, maar met Bhaalu valt daar een mouw aan te passen. En best tevreden dat video via Airplay vanuit een iPad 1 op het grote scherm toch blijkt te werken. Eerst kort een youtube video airplayen, en dan Bhaalu opstarten)
Steven Gielis stelde een vraag op twitter waar ik wel eens wilde over helpen nadenken.
De muziek kwam van een iPod of een computer, maar de input op de versterker was enkel mogelijk via AUX, dus analoog. Ik stelde een Airport Express of Apple TV voor, maar wist eigenlijk niet of dit wel werkte.
Eerlijk gezegd had ik het nog nooit gedaan, afspelen van muziek van de iPad naar een Apple TV via AirPlay. Zoals gezegd ben ik de gelukkige bezitter van een chromecast, en is dit mijn weapon of choice. iTunes gebruikte ik enkel om audioboeken en podcasts met een iPod Nano te syncen, nooit voor muziek. Nu heeft een oude android smartphone met Audible en Podcast app die functie grotendeels overgenomen.
De Apple TV had ik me aangeschaft in de hoop er m’n oud lief XBMC op te zetten. Maar dat feestje ging uiteindelijk niet door. Enkel het scherm van de PC had een HDMI ingang, m’n TV had enkel SCART, de Synology NAS bevatte alle muziek en was met een eigen iPad app af te spelen, dus werd de Apple TV maar amper gebruikt. Ik had wel het materiaal liggen, en ik wou eens zien of ik mijn test ook begrijpelijk kon uitvoeren en opnemen.
Ik verzamelde de versterker met analoge input, de Apple TV 3, een omvormer van König , en de iPad 1 en zette ze naast m’n schermen.
Ik had wel een aantal ideeën hoe ik het zou aanpakken, maar de smartphone vasthouden terwijl je acties met de iPad uitvoert, dit ging niet zo goed. “Webcam op een microfoonarm” to the rescue dan maar. (en dus toch maar niet besloten de webcam met een zweetband,zwembril,… op m’n hoofd te binden.)
Zoals mijn screencasts op www.lereninazstlucas.be, maar dan the next step. En voor een eerste keer lukte dit eigenlijk vrij goed.
Update 1: Naast het sturen van geluid over wifi, is volgens een artikel in Wired ook Bluetooth het overwegen waard.
Logitech’s Bluetooth Audio Adapter, priced at a mere $40, is one of the cheapest commercial options we’ve seen. You plug it into your power strip, connect your powered speakers to the adapter with either RCA or 3.5mm inputs, and then pair with your Bluetooth-enabled device. It gets great Amazon reviews, with most folks finding the audio quality to be surprisingly good (as long as the source quality is also good) and setup simple. It transmits over the older Bluetooth 3.0 standard. Note that this tiny adapter (like most others) doesn’t have an amplifier, so you’ll need to connect it to an existing audio amp or a set of powered speakers.
