Toen ik melk uit de kelder haalde (malk uit de kalder, zou mijn mémé van Westouter zeggen) zag ik een plots een druppelspoor op de muur.
De waterleiding voelde vochtig aan, en ik zag ook een roestplek. Bij het droogwrijven van de leiding, keerde de nattigheid al snel terug, dus: lekke waterleiding is lek.
Na een plaatsbeschrijving over de bestaande koppelingen en andere leidingen besloot vader te komen helpen. Want waterleidingen, koppelingen, en het materiaal die je ervoor nodig hebt zit nog niet echt in mijn hoofd, in mijn vingers en in mijn werkkot. Ooit heb ik een leiding vrij gekapt en terug gecementeerd, en op de Koer er ook ééntje per ongeluk los getrokken, maar een waterleiding vervangen, dat is nieuw.
Gezien we niet wisten in welke staat de leiding in de muur van de gang was, en de gang ook (gelukkig) nog niet geplakt was, besloten we de waterleiding er dan ook maar meteen vanaf de compteur uit te halen. In de muur zat ook nog een tweede oude waterleiding (het schuine stuk aan mijn vader’s knie hieronder), die ruimte kon maken voor de gasleiding die nu voor de muur loopt. En er was een kraantje, dat ik nog nooit had gebruikt.
Het doorschijven van de waterleiding was tricky, want de gasleiding lag er ambetantig dicht naast. Door de kap van de haakse slijper (de schivve) er af te halen en een brede voegbeitel voor de gasleiding te houden, lukte het zonder gaslek. Alhoewel, het scheelde niet veel.
Ik had de druk op het water in de keuken altijd al maar povertjes gevonden, en nu werd ook snel duidelijk waarom:
Het kraantje bleef behouden, ik zag dat de combo vlas en vet (vader’s favoriet) toch vastere koppelingen oplevert dan teflon, en vooral: het water stróómt vanaf nu ook echt uit de keukenkraan.
Bij het aanpakken van keuken en badkamer komt er nog een deel twee en drie. Ik voel het.
