Maar waarom Michel, en geen Michaël?
Tijdens een koorkamp in Heusden in 1990 riep iemand ‘Michel‘ (ik denk A.), en plots volgde iedereen.
En ik at er ook choco, maar dan van mijn teen. 

Later, in 1998, werd het in de Spelewijs speelpleinwerking Mich-L.