Hei,
ik ben Michaël, en ik woon en werk in Gent.
Ik ben een systeemverpleegkundige. Ik richt graag systemen in, leer mensen in de zorg ermee werken, en zorg dat ze dit graag en goed doen. Ik zorg dat mensen beter kunnen zorgen.
De site is recent verhuisd van shared hosting naar een eigen server. We doen het dus “weer zelf”. Zoals bij elke verhuizing staan de dozen nog onuitgepakt, hangen de kaders nog niet waar ze horen, en staat niet alles meteen op de juiste plek. Maar we geraken er stilaan wel!
Bedankt voor je geduld terwijl alles weer op zijn plaats wordt gezet.
-
Stromend water
Toen ik melk uit de kelder haalde (malk uit de kalder, zou mijn mémé van Westouter zeggen) zag ik een plots een druppelspoor op de muur.
De waterleiding voelde vochtig aan, en ik zag ook een roestplek. Bij het droogwrijven van de leiding, keerde de nattigheid al snel terug, dus: lekke waterleiding is lek.
Na een plaatsbeschrijving over de bestaande koppelingen en andere leidingen besloot vader te komen helpen. Want waterleidingen, koppelingen, en het materiaal die je ervoor nodig hebt zit nog niet echt in mijn hoofd, in mijn vingers en in mijn werkkot. Ooit heb ik een leiding vrij gekapt en terug gecementeerd, en op de Koer er ook ééntje per ongeluk los getrokken, maar een waterleiding vervangen, dat is nieuw.
Gezien we niet wisten in welke staat de leiding in de muur van de gang was, en de gang ook (gelukkig) nog niet geplakt was, besloten we de waterleiding er dan ook maar meteen vanaf de compteur uit te halen. In de muur zat ook nog een tweede oude waterleiding (het schuine stuk aan mijn vader’s knie hieronder), die ruimte kon maken voor de gasleiding die nu voor de muur loopt. En er was een kraantje, dat ik nog nooit had gebruikt.
Het doorschijven van de waterleiding was tricky, want de gasleiding lag er ambetantig dicht naast. Door de kap van de haakse slijper (de schivve) er af te halen en een brede voegbeitel voor de gasleiding te houden, lukte het zonder gaslek. Alhoewel, het scheelde niet veel.
Ik had de druk op het water in de keuken altijd al maar povertjes gevonden, en nu werd ook snel duidelijk waarom:
Het kraantje bleef behouden, ik zag dat de combo vlas en vet (vader’s favoriet) toch vastere koppelingen oplevert dan teflon, en vooral: het water stróómt vanaf nu ook echt uit de keukenkraan.
Bij het aanpakken van keuken en badkamer komt er nog een deel twee en drie. Ik voel het.
-
Handle
Boston Dynamics laat weer van zich horen. Een robot op wielen deze keer. Niet Wheely of Willy, maar Handle heet het ding.
En die sprong op het einde. Djeez.
-
Verzet eens een container
Er was een container op De Koer die niet op zijn plaats stond. Hij stond waar een tuin moest komen.
In december werden plannen gesmeed. Een kraan laten aanrukken? Dat werd op voorhand geschrapt wegens te duur. Maar hoe dan wel? Hij moest ook gedraaid worden. Met een grote magneet? Met een luchtballon? Zoals in het Oude Egypte?
Het werd het laatste. Met lange balken die als een rode loper voor de container werden uitgelegd, waarop de container via de buizen van de afgebroken waterleiding kon rollen.
De voorstelling bestond uit drie bewegingen:
- rollen naar het midden van De Koer,
- daar de container liften en draaien rond een steunpunt in het midden
- en vervolgens in de andere richting rollen naar de muur.
Missie geslaagd.[envira-gallery id=’5840′] -
-
-
Voornemens
Meer anatomische woordgrapjes en de kaartjes zelf vind je bij ModDessert op Etsy.
Vandaag het verhaal van De Koer eens kort in ’t Engels neergeschreven, nu weten ze down under ook wat hier in de Brugse Poort gebeurt.
En terwijl ik het schrijf een voornemen voor 2017 rijker: dit jaar meer met d’hand en minder in ’t hoofd. En meer tsjak! in dat hoofd.
-
-
Like three little Fonzies
Jules: Nobody’s gonna hurt anybody. We’re all gonna be like three little Fonzies here. And what’s Fonzie like?… Come on, Yolanda, what’s Fonzie like?!
Yolanda: Cool?
Jules: What?
Yolanda: Cool.
Jules: Correctamundo. And that’s what we’re gonna be. We’re gonna be cool.Heerlijke scène in Pulp Fiction, en goed tegen de stress. Bedankt voor de reminder, Dirk.
-
RIP Carrie Fisher
Deze morgen zocht ik even naar bekende mensen die iets met mijn geboortedatum hadden, maar ik wist toen niet dat ik die pas ’s avonds zou vinden. Carrie Fisher, Princess Leia in de eerste drie star wars films werd een week geleden spot in Brugge, maar is vandaag ten gevolge van een hartaanval naar een galaxy far far away afgereisd.
-
Naar dardennen
Met de oud-kampleiding gaan we sinds 2004 elk jaar, begin december op weekend. De groep telt telkens tussen de 15 tot 25 man, vrouw en (meer en meer) kinders. En iedere keer neem ik me na het weekend voor om eens een lijstje met de weekendhuisjes en activiteiten van de voorbije jaren op te stellen. Working on it, het komt er. Ooit.
De organisatoren van het weekend houden de locatie en het programma ieder jaar strikt geheim, en dus was het verschieten dat deze kast helemaal voor ons, een groep van 13 grote en 9 kleine kinderen, een weekend was gereserveerd. Goed geprijsd en waw gevloerd: La Villa van het Centre de Rencontres et d’Hébergement CIRAC in Marcourt, vlakbij La Roche-en-Ardenne.
Living stijlvol ingericht, keuken voorzien van vaatwas en groot gasfornuis, voldoende warm water in de douches. Alles wat we nodig hadden was er, ook de zon bij de ochtendwandeling.
Zaterdagnamiddag splitsten we op. Voor de kinders waren de grotten van Hotton voorzien, maar gezien het goeie weer werd er naar het Parc Chlorophylle getrokken. Met de grote mensen ondernomen we een wandeltochtje naar Jupille-sur-Ourthe.
Om er iets wilds en blijkbaar exclusiefs te doen: Quadbiken bij Wildtrails.
Zoals de site zegt, een kruising tussen een go-cart en een mountainbike: 27 versnellingen, maar dan op 4 wielen. Nog cijfers: 29 kilo, 1600 euro en 15 stuks in de Benelux. Onder begeleiding van een gids-op-mountainbike doe je een toer doorheen de velden en de bossen. Soms een pittige klimmetje, even wat behendigheid tussendoor, maar ook downhill sjezen in opgedroogde rivierbeddingen.Zondagmorgen ging de tocht naar La Roche-en-Ardenne, alwaar bij Ardenne Adventures een klimparcours was besteld. Hier kon ook gesjeesd worden, maar dan over een staalkabel van boom tot boom. Met de klimgordel, bijhorende instructies, musketons, sleutels aan staalkabels zat je steeds veilig vast. Voor de kleine klimmers was er laag bij de grond een parcours op maat, en de kleine durvers die het hogerop hadden gezocht, kwamen ook weer veilig op de grond terecht.
Meer tips voor trips volgen nog. Beloofd.
-
Kotkapriolen
Eind augustus. Er werden onder oud-kotgenoten plannen gesmeed om de Zesdaagse in ’t Kuipke in Gent aan te doen. Een kotreünie.
We zaten in de tweede helft van de jaren negentig samen op kot in de Mechelsevest in Leuven. Bij broeders Salesianen van Don Bosco, die op het derde verdiep verbleven, terwijl de studenten op de eerste twee verdiepingen zaten. Studiehuis De La Salle: douche en balkon op elke kamer, keuken op elk verdiep, poetsvrouw, een tv-zaal, een kelder met kicker-en pingpongtafel, zithoek en later een toog met logo. Iedereen hetzelfde t-shirt om op stap te gaan. Luxekot. Supertijd.
Wanneer het eerste voorstel van slaapplaats werd geformuleerd, konden ze niet vermoeden dat ik die vanachter mijn bureau met een kwartdraai naar links ook kon vastleggen:
Ik had ze 16 jaar niet gezien, maar het was net alsof de tijd was stil gestaan.
Het op stap gaan in het Kuipke en het afzakken naar het centrum verliep even enthousiast als toen, met alle toestanden incluis, maar we waren wel één ding vergeten: dat we geen twintig meer waren.
-
-
Koer bouw(hoog)dagen
Derde weekend van de maand. Bouwdagen op de Koer. Is er iets afgebroken? Is er iets bijgekomen? Ja en ja. Een winkelplafond op zaterdag, en een Echt Werkkot op zondag!
Zaterdag: afbreken
Het plafond vooraan, aan de straatkant, moest nog naar beneden.
Stelling laten aanrukken, helmen, stofmaskers en stofbrillen op (safety first!), en koevoeten, bijl en bijtelhamer in de aanslag en stof maken.
Culinair hoogstandje tussendoor (bedankt Vanessa!) en neerhalen, vegen, en container vullen.
Vier uur: plafond weg. Tsjakkah!Zondag: leeghalen (vooraan) en inrichten (Het Kot)
Vooraan nog wat plak van de muren halen en de toekomstige winkelruimte leeghalen. Aah, leeg.
Next stop: Het Kot Dat Leeg Staat.
Wat willen we hier? Een echt ‘Werkkot’ met een werkbank, een houten wand, en een paar schappen waar we werkgerief in en op kwijt kunnen.
En hei, nu we toch bezig zijn, met een beetje meer licht binnen, zou het ook tof werken zijn.
Vijf uur: we hebben een kot. Een Echt Werkkot, met binnenvallende zon. En contente mensen, voldoening en meer dan verwacht.
Volgende week meer van dat! -
Roads?
“Roads? Where we’re going we don’t need … roads.”
Een DeLorean Time Machine op de E40 richting Brussel, waarschijnlijk vertrokken vanuit FACTS in Flanders Expo, Gent.
Éigenlijk had ik verder moeten filmen toen onze auto zich liet hangen en de DeLorean ons weer voorbij stak. Zodanig dat eerst de neus verscheen, om vervolgens het gat van de auto in beeld te brengen.
’t Zal voor een volgende keer zijn, in de toekomst ergens.
-
Het einde van een muur
Een simpele opdracht op de planning van de Koer vandaag, en een volgend stuk in het Koer muuravontuur:
“- Er staat een stuk muur te veel in de gang, hier staat ze, haal ze neer.”
Een muur. Ze staat er. Ze moet neer. Breekwerk, our favourite. Akker & Ambacht stofvrij houden, rechts en links gleuven schijven, stenen rij per rij rechtstreeks in de klaar staande kruiwagens kloppen.
Een uurke, om vervolgens te pauzeren met aperitief van stoofvlees- friet (bedankt Romanie!), en een culinair hoogstandje van Veerle. Een uur later lag de muur proper afgelegd in de container.
Ze ligt neer. Nu nog proper afleggen. Tijd voor een éclairken of twee, drie bij de koffie, dankzij Jeanine en Romanie van den hobby die in de Feestzaal een souper geven.
One down, more to go, en “Tsjakkah!”, zou Eva zeggen.
-
Crystal Ship
Doorheen Oostende loopt een kunstroute: The Crystal Ship. De Heras-hekkens ontwijkend nam ik de foto van dichtbij, maar van ver komt het werk van Elian op het Achturenplein toch beter tot zijn recht.
Foto: The Crystal Ship -
600 graden
De muur links had in het verleden een laag extra verf gekregen, splinterde van de muur, en onder invloed van de warmte van de behangafstomer zag ik dat hij nog meer losliet.
Hierop kreeg ik het idee om de warmte op te voeren, en te kijken hoe de verflaag hierop ging reageren. De eerste test met een verfafbrander van iemand uit de buurt gaf met enig geduld wat resultaat.
Vervolgens één aangeschaft (tip: amazon.fr) en op een woensdagnamiddag uren op de verwarmde verf staan kijken en krabben, maar het schoot.maar.niet.op.
Conclusie: Die verflaag op deze manier van de muur afhalen is onbegonnen werk.
Waar schoot het wel op: achteraan in de gang, aan de twee kanten. Aan de ene kant, meer plak weg, en aan de andere kant, aan de wand van de keldertrap, weg papier.
Next: upstairs!
-
Op stoom
Na de rechtermuur tussen gang en living, was het tijd voor wat werk in d’hogte. Uit curiositeit toch snel even de muur links boven de trap gecheckt: Google Earth aan de muur, maar met meer reliëf en zeeniveau’s.
Het plafond achter de groene boog, aan de kant van de keuken achteraan, hing een beetje door, en er kwam wat plak naar beneden. Voor het afhalen van behang, verf en pleister was een veiligheidsbril, moest ik die toen al gehad hebben, wel nuttig geweest. Af en toe met de ogen knipperen en wazig zicht daarboven, maar het ging.
Layers>Delete>Layer in Photoshop. Was het maar zo simpel. Het dikke vinylpapier vooraan liet snel los, en was gewoon droog van de muur te trekken. Het fijnere poivre et sel papier was van een ander merk, moeilijk af te krabben, en in het midden met zijn 3,37m hoogte maar moeilijk bereikbaar. Het soppen met behangafweek had iets van douchen, en dan nog bleef het ver reiken, en ferm krabben. Te hoog plafond, te kort laddertje en te straffe colle.
Enter Hans. Hans Dampfreiniger.
Een behangafstomer van de gebuur, die hij nog in de kelder had liggen. Het aanzetstuk van het uiteinde was wel kapot, maar stevig geplakt met duct tape, dus kon ik het toch eens proberen. Voor een paar uur, want onder invloed van de hete stoom viel het geplakte uiteinde uiteen, en opnieuw tapen gaf hetzelfde resultaat.
Maar ik voelde wel een groot verschil in afsteekgemak. Eigenlijk wil je dan geen sponsen, behangafweek, behangperforators,… meer, maar alleen stoom.Hangen de muren van je huis vol papier en wil je er vanaf? Koop zo’n stoomaffaire. ’t Wordt op slag veel plezanter en ’t gaat vooruit. Ga de sites van de Gamma en de Brico af (veel Wagner), en kijk ook eens op tweedehandssites. Eens het papier er afhalen in een huis erop zit, worden zo’n dingen vaak weer doorverkocht. Op Kapaza vond ik er één in Zwijnaarde voor geen geld (12 euro). Dat was op dezelfde avond afspreken, afhalen, uit de doos halen, zien dat hij er als nieuw uit ziet, en beginnen stomen. Je kunt tegelijkertijd stomen met links en afsteken met rechts, en het papier valt er bijna vanzelf af. En als de stoom op is, is het tijd om te pauzeren. Nog wat muuravonturen te gaan, die Decoleuse DEC 200 en ik, maar zijn best al goede vrienden.
