Stromend water

Toen ik melk uit de kelder haalde (malk uit de kalder, zou mijn mémé van Westouter zeggen) zag ik een plots een druppelspoor op de muur.

Lek

De waterleiding voelde vochtig aan, en ik zag ook een roestplek. Bij het droogwrijven van de leiding, keerde de nattigheid al snel terug, dus: lekke waterleiding is lek.

Roest

Onder de trap

Na een plaatsbeschrijving over de bestaande koppelingen en andere leidingen besloot vader te komen helpen. Want waterleidingen, koppelingen, en het materiaal die je ervoor nodig hebt zit nog niet echt in mijn hoofd, in mijn vingers en in mijn werkkot. Ooit heb ik een leiding vrij gekapt en terug gecementeerd, en op de Koer er ook ééntje per ongeluk los getrokken, maar een waterleiding vervangen, dat is nieuw.

Gezien we niet wisten in welke staat de leiding in de muur van de gang was, en de gang ook (gelukkig) nog niet geplakt was, besloten we de waterleiding er dan ook maar meteen vanaf de compteur uit te halen. In de muur zat ook nog een tweede oude waterleiding (het schuine stuk aan mijn vader’s knie hieronder), die ruimte kon maken voor de gasleiding die nu voor de muur loopt. En er was een kraantje, dat ik nog nooit had gebruikt.

Kraantje behouden?

Het doorschijven van de waterleiding was tricky, want de gasleiding lag er ambetantig dicht naast. Door de kap van de haakse slijper (de schivve) er af te halen en een brede voegbeitel voor de gasleiding te houden, lukte het zonder gaslek. Alhoewel, het scheelde niet veel.

Schivven

Ik had de druk op het water in de keuken altijd al maar povertjes gevonden, en nu werd ook snel duidelijk waarom:

Toegeroest

Het kraantje bleef behouden, ik zag dat de combo vlas en vet (vader’s favoriet) toch vastere koppelingen oplevert dan teflon, en vooral: het water stróómt vanaf nu ook echt uit de keukenkraan.

Kraantje behouden
Rechtdoor

Bij het aanpakken van keuken en badkamer komt er nog een deel twee en drie. Ik voel het.

600 graden

Latexmuur

De muur links had in het verleden een laag extra verf gekregen, splinterde van de muur, en onder invloed van de warmte van de behangafstomer zag ik dat hij nog meer losliet.

Hierop kreeg ik het idee om de warmte op te voeren, en te kijken hoe de verflaag hierop ging reageren. De eerste test met een verfafbrander van iemand uit de buurt gaf met enig geduld wat resultaat.

Vervolgens één aangeschaft (tip: amazon.fr) en op een woensdagnamiddag uren op de verwarmde verf staan kijken en krabben, maar het schoot.maar.niet.op.

Conclusie: Die verflaag op deze manier van de muur afhalen is onbegonnen werk.

Waar schoot het wel op: achteraan in de gang, aan de twee kanten. Aan de ene kant, meer plak weg, en aan de andere kant, aan de wand van de keldertrap, weg papier.

Next: upstairs!

Op stoom

Na de rechtermuur tussen gang en living, was het tijd voor wat werk in d’hogte. Uit curiositeit toch snel even de muur links boven de trap gecheckt: Google Earth aan de muur, maar met meer reliëf en zeeniveau’s.

Boven de trap

Het plafond achter de groene boog, aan de kant van de keuken achteraan, hing een beetje door, en er kwam wat plak naar beneden. Voor het afhalen van behang, verf en pleister was een veiligheidsbril, moest ik die toen al gehad hebben, wel nuttig geweest. Af en toe met de ogen knipperen en wazig zicht daarboven, maar het ging.

Gang Plafond Achter
Layers>Delete>Layer in Photoshop. Was het maar zo simpel.

Het dikke vinylpapier vooraan liet snel los, en was gewoon droog van de muur te trekken. Het fijnere poivre et sel papier was van een ander merk, moeilijk af te krabben, en in het midden met zijn 3,37m hoogte maar moeilijk bereikbaar. Het soppen met behangafweek had iets van douchen, en dan nog bleef het ver reiken, en ferm krabben. Te hoog plafond, te kort laddertje en te straffe colle.

Enter Hans. Hans Dampfreiniger.

Hans Dampfreiniger

Een behangafstomer van de gebuur, die hij nog in de kelder had liggen. Het aanzetstuk van het uiteinde was wel kapot, maar stevig geplakt met duct tape, dus kon ik het toch eens proberen. Voor een paar uur, want onder invloed van de hete stoom viel het geplakte uiteinde uiteen, en opnieuw tapen gaf hetzelfde resultaat.
Maar ik voelde wel een groot verschil in afsteekgemak. Eigenlijk wil je dan geen sponsen, behangafweek, behangperforators,… meer, maar alleen stoom.

Hangen de muren van je huis vol papier en wil je er vanaf? Koop zo’n stoomaffaire. ‘t Wordt op slag veel plezanter en ‘t gaat vooruit. Ga de sites van de Gamma en de Brico af (veel Wagner), en kijk ook eens op tweedehandssites. Eens het papier er afhalen in een huis erop zit, worden zo’n dingen vaak weer doorverkocht. Op Kapaza vond ik er één in Zwijnaarde voor geen geld (12 euro). Dat was op dezelfde avond afspreken, afhalen, uit de doos halen, zien dat hij er als nieuw uit ziet, en beginnen stomen. Je kunt tegelijkertijd stomen met links en afsteken met rechts, en het papier valt er bijna vanzelf af. En als de stoom op is, is het tijd om te pauzeren. Nog wat muuravonturen te gaan, die Decoleuse DEC 200 en ik, maar zijn best al goede vrienden.


‘t Is gank

Door de verbouwing op De Koer begon mijn handen te jeuken om ook in huis verandering te brengen. Niet alleen daar is’t gank maar hier dus ook.  Toen ik het huis kocht was alles met een dik vinylpapier behangen. En als ik zeg álles dan, is dat ook álles: muren, plafonds, deuren,… Ouderwets, maar wel recent behangen. Te recent om het onmiddellijk met groot geweld van de muren te trekken.

Het baksteentjespapier in de gang, daar wou ik wél al lang van af. Enkel de kat had er de voorbije drie jaar mee gejeund.

Baksteentjespapier

Na een eerste en een tweede blik achter het papier van de muur achteraan de gang, besloot ik toch met plamuurmes en Perfax behangafweek het baksteenpapier van de muur te halen.’Toch’, want je weet waar je aan begint, maar niet waar je gaat eindigen. Kwam aan de oppervlakte: een laag isomo, verschillende blauwe verflagen, dik stukken plaaster en een plank(!). De lemen plak hing op bepaalde plaatsen los aan de muur, klonk hol bij het kloppen, maar liet ik nog even hangen tot ik de muur achter de plank gecheckt had.

Deze diashow vereist JavaScript.

Zoals gevreesd had ik door de plank het ergste van de muur nog niet gezien.

Tot zover de muur tussen living-en keukendeur. Ondertussen kon ik tijdens het afsteken van het behang ook verder de gazet van 1984 lezen.

De muur van de gang vooraan, tussen voor-en livingdeur, had een groene ondergrond en was in veel betere staat. Enkel een paar holle plaatsen maar voor de rest vlak gelijk een biljarttafel.

Deze diashow vereist JavaScript.

Next up:  de muren boven de muurlijsten, de linkermuur en het plafond!

Boven de lijsten en het plafond

Toogverkoop

Ik verkoop een toog. Een strakke ronde Receptions skranke van het Deense Danerka A/S.  Deze deed in de vorig huis in de Makelaarsstraat dienst als keukenmeubel. Onder het grote werkblad is voldoende ruimte om keuken-en eetgerei en wat voorraad in op te bergen. De legplanken zijn in hoogte verstelbaar, en zo nodig uit het meubel te halen.
Om de toog vlot te kunnen verplaatsen zette ik deze destijds op wieltjes, en aan de zijkant kwam er een stang om haakjes of een handdoek aan te hangen.

In de Groendreef deed de toog de voorbije jaren dienst als standing desk, waarin computers, toebehoren, de Plex server, de NAS-en en de printer hun plaats vonden. Bovenop is er genoeg plaats voor twee grote schermen. Op een krukje is er mits het afstemmen van de legplanken aan de hoogte van de knieën best wat werk te verzetten.

Afmetingen:

Toog Afmetingen

Breedte: vooraan 188cm / achteraan 128 cm
Diepte: binnen 61 cm / buiten 63cm / midden 81cm
Hoogte: met wieltjes 99cm / zonder wieltjes 89 cm

Als je plaats hebt, lijkt het mij tof meubel om als extra werkvlak en bergruimte aan een ruimte toe te voegen, om als desk aan te werken, als balie te gebruiken of op een andere originele manier in je inrichting in te passen.

Update 16/8/16: De toog is verkocht aan een het burlesque Sinners Dollhouse in Antwerpen.

Groenere dreef

Al 20 jaar gaat ze overal mee. Een bescheiden ficus van Flora Bloemen in de Boomgaardstraat in Ieper. Eerst en vooral op kot in de Mechelsevest te Leuven. Korte tussenstop aan het Sint Jacobsplein boven de Memento, om terug op de Mechelsevest te belanden. Dan maakte ze de oversteek naar de Akkerstraat te Gent, om vervolgens een paar jaar later naar de Makelaarsstraat te verhuizen.

Bollamp

Er werd enkele jaren uitgeweken naar de Groene Briel

Idee! #kerstboom
Even mijn plant verzetten tegen de binnenschijnende zon

…om nu weer te landen in de Groendreef, om ze meteen tot een groenere dreef te maken.

Groenere dreef

Ze heeft nogal rond gezeten, die plant.

Gzcht: notaris in Gent

Ik vroeg me deze morgen af of ik nu als aanstaande koper van een huis zelf een notaris onder de arm zou nemen. En als dit aangewezen was, welke dan precies?

Je zult het niet geloven, maar vandaag stelde ik  op Twitter voor de eerste keer eens een serieuze vraag. (Buiten die keer dat ik vroeg of er geen site bestond, die op basis van wat er in je koelkast zat, een recept met die ingrediënten te voorschijn kon toveren.  Ik denk dat één van de antwoorden www.smulweb.nl was)

De Gentse notariswereld is mij volledig onbekend, en nu ik midden in de aankoop van een echt huis ben terecht gekomen, werd het hoog tijd om die wat beter te leren kennen. Zaterdag liet ik een huis schieten (de hoofdbouw stond scheef, eigenlijk alles van plafond, over deurstijl, tot vloer stond uit zijn haak ),  maar ik kon toen niet vermoeden dat ik zo snel iets anders naar mijn goesting ging vinden.

Huis Groendreef

Zondag zwierde ik het huis van Immoweb  in mijn notitieblok ‘Huizenjacht’ in Evernote, las ik over het telefoonnummer van de verkoper, verzond ik een intern immoweb-berichtje, werd ik ongeduldig en stak ik een (voor de gelegenheid best wel passend) nieuwjaarskaartje in de bus.

Tijdens de nacht van zondag op maandag kreeg ik een mailtje met het nummer van diegene die de verkoop regelde, maakte ik in de voormiddag een afspraak (Rosseel? u bent toch zeker niet van een immokantoor hé?) , en kon ik het samen met een ander gezin (met een tolkende dochter) bezichtigen. Het is het nichtje, die de verkoop van het huis van nonkel en tante op zich neemt. Ze waren het niet van plan, maar zijn toch in een kleiner appartement getrokken. Ik verneem op het einde van de rondleiding dat een Filipijns koppel in de voormiddag de vraagprijs had geboden. Ze moesten echter nog “iets van papieren” regelen met de bank.

Ik fietste naar huis, voelde even de temperatuur bij het thuisfront, en liep vervolgens een beetje als een kieken zonder kop GTD -gewijs rond. ( GTD-gewijs, dat is onophoudelijk ‘wat is nu het volgende wat ik moet doen?denken, afgewisseld met “ja maar, wat is de gewenste uitkomst?”.)  De verkoopster gaf niet thuis aan de lijn om hierop antwoord te geven, dus maakte ik alvast een afspraak met de bank (“9u of 10u? Goh, doe maar 10 uur” ) en de Immotheker (“dat kan volgende week pas, ‘t is verlof hé, en het is nogal druk” ).  Ik leg hem uit dat het nogal euh..euh.. warm wordt terwijl ik eigenlijk ik zit gelijk op hete kolen’ wou zeggen. Maar soit, vol is vol.

‘s Avonds kreeg ik te horen dat wie de volgende dag, dinsdag dus, het eerst de nodige financiële geloofsbrieven kan voorleggen, de voorkeur geniet om vrijdag samen met de notaris en de eigenaars aan tafel te zitten om de compromis te tekenen. Men had immers een bankgarantie nodig.  Ola Pola, dat wordt hier een snelheidskoers in plaats van financieel spierbalgerol. En een bankgarantie, google nog aan toe, wat is dit? Daar heb ik mijn boekjes waar ik af en toe eens schichtig in blader, niets van gelezen.

Dinsdag, sta ik met de telefoon in de aanslag om tien voor negen aan de bank. Even inchecken op foursquare gaat nog, een sms verzenden ook. Oei, nog maar 86 % batterij, nu al? Maar dat volstaat om te bellen. Om stipt 9 uur komen er twee zware mannen met geldkoffers aan. De loketbediende gaat met hem mee. Hij blijft weg. Het duurt lang. Ik hoop dat diegene waar ik een afspraak mee heb, en die later de kantoordirecteur blijkt te zijn, mij vroeger kan ontvangen.

De loketbediende komt terug, ik stel de vraag, en het blijkt geen probleem. Het duurt een tijdje, maar hij opent de deur met een zwaai en ontvangt me hartelijk. Hij heeft m’n rekeningstanden al gecheckt en ik doe hem mijn verhaal uit de doeken. En ik eindig met “….en dus had ik graag een bankgarantie.” Een bánkgarantie? Bij een particuliere woningverkoop? Dààr had hij in z’n dertig jaar woonkrediet verlenen nog nooit van gehoord, wel bij ( hier volgt een hele uitleg, maar ik voel de klok tikken en schuifel ongemakkelijk op mijn stoel) “Weet je wat?”, onderbreek hem hem, “we bellen haar. En dan zegt u dat u mijn rekeningen hebt bekeken, en dat ze op haar twee oren kan slapen.” Zo gezegd zo gedaan. Ik bel haar op, door de reacties aan de andere lijn denk ik even dat ik verkeerd verbonden ben, maar dan valt haar frank en geef ik de kantoordirecteur door. Hij stelt zich voor, en stelt haar gerust.Verder worden leenformules in de computer gestoken, krijg nog een aantal verzekeringen voorgeschoteld, terwijl ik almaar denk aan de Fillipijnen.

Tussen twee verzekeringen in bel ik opnieuw het nichtje op.  Het bleek dus dat de Fillipijnen 10 minuten na mijn telefoontje hadden gebeld met de melding dat hun papieren klaar hadden. Na twee uur bij de bank, had ik het wel gehad.

Bon, zover zijn we al. De afspraak wordt gemaakt om vrijdag de voorlopige verkoopsovereenkomst  te tekenen bij de notaris van de verkoper. Wat ik nog echter nog niet had beslist is of ik een eigen notaris zou nemen, en wie dat dan wel zou worden.

Enter Twitter.

In de reacties kon ik vooral lezen dat ik als koper best altijd een notaris onder de arm neem, met een aantal suggesties van namen. Ik belde één na één af, in volgorde van vermelding (eerlijk is eerlijk), geraakte ik bij een notarisassociatie binnen, en kon ik een afspraak maken. Ondertussen had ik nog een leermomentje. Notarissen zijn geen artsen die je als verpleegkundige in het belang van de patiënt met elkaar moet doen praten.

en dan had ik de ingeving om alle adviezen te bundelen, zoals ik het ooit via Storify heb zien doen. .

Zo gezegd zo gedaan. Dit is hem. De DM’s en de beveiligde updates (met het slotje) kon ik er jammer genoeg niet in opnemen.

Ik vroeg me deze morgen af of ik nu als aanstaande koper van een huis zelf een notaris onder de arm zou nemen. En als dit aangewezen was, welke dan precies?

Ik kon het natuurlijk niet laten om de notaris te laten zien hoe ik bij hem terecht gekomen was. Geen leren onderlegger, brievenopener of groene advocatenlamp, wel hing er een flatscreen aan de muur en zag ik een draadloos toetsenbord op tafel. Ik deed hem de uitleg over Storify en Twitter, en vervolgens deed hij mij de uitleg over de termijnen verbonden aan een compromis, de lening en het verlijden van de akte. Dat vond ik best een goeie deal, een sociaal-juridische uitwisseling. En we zijn allebei wat wijzer geworden.