Hindernissenparcours

Of ik soms heimwee heb naar de Muide? Wel, na bijna tien jaar op “het Eiland” gewoond te hebben en voor even online de knaap* van de straat geweest te zijn , vind ik er nog veel beter mijn weg dan in de Brugse Poort. Maar dit dagelijks huzarenstukje met de fiets hieronder, vastgelegd door Ivan, was nu niet echt mijn favoriete Muidemoment van de dag.

Zoals @zofie zei: Nog veel werk, Stad Gent.

*De knaap haalde ik uit een boek van straatburgemeester Bart : “Sire,het volk mort: sociaal protest in België, 1831-1918 ”  uit 1997  van Gita Deneckere.

Op het einde van de 18de eeuw bestonden in Gent niet minder dan 211 ‘gebuurten’.(…) De ‘gebuurten’ vervulden vóór de Franse tijd diverse en vaak onvervangbare functies (nachtwacht, onderhoud van openbare voorzieningen, brandbestrijding, ordehandhaving, opluistering van feesten, processies en ceremonies, voedselbevoorrading…) De dekens van de buurt werden verkozen door de bewoners, ongeacht rang of stand, en fungeerden als schakels tussen het stadsbestuur en de bevolking. Zij werden elk geassisteerd door een dekenin, een baljuw en een knaap. De laatste was de sprekende gazet van de buurt en werd voor zijn rol als loopjongen vergoed. De dekens traden op als peismakers of niet-repressieve bemiddelaars bij burenruzies en gekrakeel.

De huizen aflopen

Normaal gezien loop ik steeds hetzelfde parcours. Vanuit de makelaarsstraat, over de spoorwegbrug, rechtdoor langs de sporen. Dan steek ik de spoorweg over en loop ik  het Jan Yoens sportterrein voorbij. Even verderop neem ik dan het jaagpad, wat verstand op nul betekent, want dit gaat steeds rechtdoor doorheen het  groen. Enkel op een drietal oversteekpunten dien ik even te vertragen. De brug over de Brugsevaart is het keerpunt. Na een professioneel ogend stretchmoment neem ik dan dezelfde weg terug.

Runkeeper-17062013

Maar nu kwam ik aan de spoorwegbrug, zag ik dat die dwars stond, en besloot ik dan maar het water via de sluisinstallatie aan de Sassekaai te dwarsen. De Nieuwe Vaart was niet veraf, dus waagde ik het er maar op. Rechtdoor naar de Champs-Élysées ( hoe Nathalie van ‘t werk De Elyzeese Velden noemt ), tot aan het nieuwe huis. Daar nam ik de stretchpauze met het zicht op het water en de boten aan de kant. Vervolgens keerde ik terug, liep  ik de Groendreef verder af, langs de oude rijkswachtkazerne met de zware deur (de foto nam ik voordien als tip voor @mdevrieze ) en koos vanaf de brug weer voor de terugweg zoals ik het gewend was. Eerder tsjokkend vanaf de spoorweg,  punten op stijl en elegantie zullen we hierbij niet scoren, maar wel dik tevreden van de afstand.

Runkeeper