Simone’s Robots

Er waren gifs van stuntelige robots, bij het ontbijt…

…of voor de spiegel…

…maar ik had niet door dat er één en dezelfde persoon achter zat.
Nu wel, de Zweedse Simone Giertz.

Kort samengevat:

“You don’t need to be an engineer to be an inventor.”

Meer Simone op Youtube en Popular Science. Hoe ze haar Toothbrush Machine ineen stak vind je op Instructables.

Instant first person happiness

Een real-life first person shooter waarin mensen die op Chatroulette ‘start’ intikken bepalen wat er gebeurt:

En een blik achter de schermen hoe ze dit voor elkaar gekregen hebben:

Waarom word ik hier nu zo instant gelukkig van?

De Doom avatar op de heads-up display, de first person houterigheid van de handbewegingen, de ruige Duke Nukem soundbites, de gegeven commando’s die aan een text adventure doen denken, de zombie apocalypse cosplay, de zelfgemaakte attributen, de verraste blikken op de chatroulette livestream, het technisch vernuft, het orgel waar ze geluid hadden voor voorzien moest iemand er op willen spelen, het hoge ‘we-doen-dit-gewoon’-gehalte,…

Dartmoorninja beantwoordt een aantal vragen op Reddit:

How long did it take to set up?
Worked on it for about a month, then a very frantic week leading up to it!

How did people react when they connected with you?
We got a huge amount of skips (and quite a lot of dicks) while on Omegle, possibly as they thought we’re a pre-recorded bot. But once someone took the bite and typed start, they really were taken by surprise! We had to really edit down the video as we had so much to choose from!

He many people where involved in this?
There were 5 of us involved in the main production, and then recruited members of our friends and family to be the zombies/runners, so all together about 30 people.

Where are you based? How much did it all cost?
We’re based in Teignmouth in Devon (South West of the UK) and cost us about £900 in total.

Mentale microben

De voortreffelijke CGP Grey over mentale microben en hygiëne. Naar aanleiding van deze video gunt hij je ook een blik achter de schermen, en heeft  hij het over het verzamel, schrijf- en schrapwerk dat aan het maken van de video vooraf gaat. Hij telt dertig à vijftig versies om te komen tot het finale script van deze video.

Zijn Humans Need Not Apply en The Lord of The Rings Mythology Explained Deel 1 en Deel 2 zijn ook de moeite.

Bedankt Gentblogt

We spreken ergens 2004,-5 of -6:

– “Van waar zijde toens wel?”
– ik: “uit Ieper.”
– “Aha, een Westfluut. D’er zijn d’er hier vele. Blijven plakken na de studies zekerst?”
– ik: “Ahja, zo gaat dat hé.”
– “En blijfd’ier weunen?”
– ik: “‘k Peistwel…. “

maar ik dacht erbij: “…want er zitten hier in Gent bende gedreven digitale snaken die gewoon vanuit het niets een gazet op het internet uit de grond stampen. Ze noemen het Het Project, en ook wel een stadsblog. Een groep enthousiastelingen die daar dag in dag uit mee bezig zijn. Ze blogden al op hun eigen – over lopen, beesten op de koer, hun legendarische kat, boeken en CD’s, maar dus nu ook op Gentblogt. Ze vertellen wat er in Gent te doen is, en over hoe graag ze die stad zien.  Kweeniethoe handig om die stad te leren kennen. Ze organiseren ook tien dagen lang de verslaggeving van de Gentse Feesten met vliegend reporters via mailinglijsten en wiki’s en al. (en gebruiken ook veel “en al”) Wat een krachttoer is dat elk jaar weer. Nie geweune.”

25 juli 2006, de laatste ochtend van de Gentse Feesten:

“Maar kijkt, dat is Michel van Gentblogt. Die gaat ‘s ochtends op de Vlasmarkt op pad met zijn kodak om foto’s te schieten. Ziedewel, we staan erop!”

In 2008: Die jaarlijks krachttoer, daar wil ik wel eens aan meedoen.  Ik heb eens in de Vooruit gezeten, met Michel, i., Els en Bruno en andere geïnteresseerden. Kijk, kaartjes:

gentblogt

Eén artikeltje, dat moet toch lukken. Ik ben nu toch op wandel, en heb m’n notitieboekje bij. Hannelore Bedert, is dat de moeite? Of beter iets anders? Isabelle A en A Brand in de Charlatan. Oké, ik typ, (en hertyp en hertyp, weetwel…), klaar en insturen.  ‘t Staat er op!

GentBlogtIsabelleA

Vijf dagen later waagde ik me aan een volgend concertverslag. Via een aantal vluchtig getikte steekwoorden op de gsm stond ook een tweede artikel op de site te blinken.

Velen gingen me al voor in het afscheid en de bedankingen, ik heb ze één voor één gelezen. Van mijn kant oprechte dank, iedereen van Gentblogt, om tien jaar onze, en ook mijn gids in Gent te zijn!

Gzcht: notaris in Gent

Ik vroeg me deze morgen af of ik nu als aanstaande koper van een huis zelf een notaris onder de arm zou nemen. En als dit aangewezen was, welke dan precies?

Je zult het niet geloven, maar vandaag stelde ik  op Twitter voor de eerste keer eens een serieuze vraag. (Buiten die keer dat ik vroeg of er geen site bestond, die op basis van wat er in je koelkast zat, een recept met die ingrediënten te voorschijn kon toveren.  Ik denk dat één van de antwoorden www.smulweb.nl was)

De Gentse notariswereld is mij volledig onbekend, en nu ik midden in de aankoop van een echt huis ben terecht gekomen, werd het hoog tijd om die wat beter te leren kennen. Zaterdag liet ik een huis schieten (de hoofdbouw stond scheef, eigenlijk alles van plafond, over deurstijl, tot vloer stond uit zijn haak ),  maar ik kon toen niet vermoeden dat ik zo snel iets anders naar mijn goesting ging vinden.

Huis Groendreef

Zondag zwierde ik het huis van Immoweb  in mijn notitieblok ‘Huizenjacht’ in Evernote, las ik over het telefoonnummer van de verkoper, verzond ik een intern immoweb-berichtje, werd ik ongeduldig en stak ik een (voor de gelegenheid best wel passend) nieuwjaarskaartje in de bus.

Tijdens de nacht van zondag op maandag kreeg ik een mailtje met het nummer van diegene die de verkoop regelde, maakte ik in de voormiddag een afspraak (Rosseel? u bent toch zeker niet van een immokantoor hé?) , en kon ik het samen met een ander gezin (met een tolkende dochter) bezichtigen. Het is het nichtje, die de verkoop van het huis van nonkel en tante op zich neemt. Ze waren het niet van plan, maar zijn toch in een kleiner appartement getrokken. Ik verneem op het einde van de rondleiding dat een Filipijns koppel in de voormiddag de vraagprijs had geboden. Ze moesten echter nog “iets van papieren” regelen met de bank.

Ik fietste naar huis, voelde even de temperatuur bij het thuisfront, en liep vervolgens een beetje als een kieken zonder kop GTD -gewijs rond. ( GTD-gewijs, dat is onophoudelijk ‘wat is nu het volgende wat ik moet doen?denken, afgewisseld met “ja maar, wat is de gewenste uitkomst?”.)  De verkoopster gaf niet thuis aan de lijn om hierop antwoord te geven, dus maakte ik alvast een afspraak met de bank (“9u of 10u? Goh, doe maar 10 uur” ) en de Immotheker (“dat kan volgende week pas, ‘t is verlof hé, en het is nogal druk” ).  Ik leg hem uit dat het nogal euh..euh.. warm wordt terwijl ik eigenlijk ik zit gelijk op hete kolen’ wou zeggen. Maar soit, vol is vol.

‘s Avonds kreeg ik te horen dat wie de volgende dag, dinsdag dus, het eerst de nodige financiële geloofsbrieven kan voorleggen, de voorkeur geniet om vrijdag samen met de notaris en de eigenaars aan tafel te zitten om de compromis te tekenen. Men had immers een bankgarantie nodig.  Ola Pola, dat wordt hier een snelheidskoers in plaats van financieel spierbalgerol. En een bankgarantie, google nog aan toe, wat is dit? Daar heb ik mijn boekjes waar ik af en toe eens schichtig in blader, niets van gelezen.

Dinsdag, sta ik met de telefoon in de aanslag om tien voor negen aan de bank. Even inchecken op foursquare gaat nog, een sms verzenden ook. Oei, nog maar 86 % batterij, nu al? Maar dat volstaat om te bellen. Om stipt 9 uur komen er twee zware mannen met geldkoffers aan. De loketbediende gaat met hem mee. Hij blijft weg. Het duurt lang. Ik hoop dat diegene waar ik een afspraak mee heb, en die later de kantoordirecteur blijkt te zijn, mij vroeger kan ontvangen.

De loketbediende komt terug, ik stel de vraag, en het blijkt geen probleem. Het duurt een tijdje, maar hij opent de deur met een zwaai en ontvangt me hartelijk. Hij heeft m’n rekeningstanden al gecheckt en ik doe hem mijn verhaal uit de doeken. En ik eindig met “….en dus had ik graag een bankgarantie.” Een bánkgarantie? Bij een particuliere woningverkoop? Dààr had hij in z’n dertig jaar woonkrediet verlenen nog nooit van gehoord, wel bij ( hier volgt een hele uitleg, maar ik voel de klok tikken en schuifel ongemakkelijk op mijn stoel) “Weet je wat?”, onderbreek hem hem, “we bellen haar. En dan zegt u dat u mijn rekeningen hebt bekeken, en dat ze op haar twee oren kan slapen.” Zo gezegd zo gedaan. Ik bel haar op, door de reacties aan de andere lijn denk ik even dat ik verkeerd verbonden ben, maar dan valt haar frank en geef ik de kantoordirecteur door. Hij stelt zich voor, en stelt haar gerust.Verder worden leenformules in de computer gestoken, krijg nog een aantal verzekeringen voorgeschoteld, terwijl ik almaar denk aan de Fillipijnen.

Tussen twee verzekeringen in bel ik opnieuw het nichtje op.  Het bleek dus dat de Fillipijnen 10 minuten na mijn telefoontje hadden gebeld met de melding dat hun papieren klaar hadden. Na twee uur bij de bank, had ik het wel gehad.

Bon, zover zijn we al. De afspraak wordt gemaakt om vrijdag de voorlopige verkoopsovereenkomst  te tekenen bij de notaris van de verkoper. Wat ik nog echter nog niet had beslist is of ik een eigen notaris zou nemen, en wie dat dan wel zou worden.

Enter Twitter.

In de reacties kon ik vooral lezen dat ik als koper best altijd een notaris onder de arm neem, met een aantal suggesties van namen. Ik belde één na één af, in volgorde van vermelding (eerlijk is eerlijk), geraakte ik bij een notarisassociatie binnen, en kon ik een afspraak maken. Ondertussen had ik nog een leermomentje. Notarissen zijn geen artsen die je als verpleegkundige in het belang van de patiënt met elkaar moet doen praten.

en dan had ik de ingeving om alle adviezen te bundelen, zoals ik het ooit via Storify heb zien doen. .

Zo gezegd zo gedaan. Dit is hem. De DM’s en de beveiligde updates (met het slotje) kon ik er jammer genoeg niet in opnemen.

Ik vroeg me deze morgen af of ik nu als aanstaande koper van een huis zelf een notaris onder de arm zou nemen. En als dit aangewezen was, welke dan precies?

Ik kon het natuurlijk niet laten om de notaris te laten zien hoe ik bij hem terecht gekomen was. Geen leren onderlegger, brievenopener of groene advocatenlamp, wel hing er een flatscreen aan de muur en zag ik een draadloos toetsenbord op tafel. Ik deed hem de uitleg over Storify en Twitter, en vervolgens deed hij mij de uitleg over de termijnen verbonden aan een compromis, de lening en het verlijden van de akte. Dat vond ik best een goeie deal, een sociaal-juridische uitwisseling. En we zijn allebei wat wijzer geworden.