Minoe vermist (maand 2)

Dertig dagen gaan voorbij. Wat doe je dan verder als die kat maar niet terug komt?

  • Dag 30 en 31: Een witte kat op het dak van de garages in de nabij gelegen Beukelaarstraat! Amper 300 m stappen en 200 m in vogelvlucht. Wel afgesloten door een automatische poort, maar drie verschillende mensen hebben ze samen vier keer gezien. Op het dak en lopend in de straat. Daar zit iets in!
  • Dag 32: Een gerichte flyeractie in de buurt van die garages naar aanleiding van de binnen gekomen tips. Twee straten, goed voor een 100-tal blaadjes in de bus. En mailen naar organisaties die katten opvangen, zoals Kat zoekt thuis en het dierenasiel van Gent.
  • Dag 37: Na het mailen, ook zelf eens een bezoekje te brengen aan Poezenboot en dierenasiel. In het asiel zat de foto en beschrijving van Minoe al schoon in hun map.
  • Dag 39: Verschillende oud-buren hebben in de Makelaarsstraat, de straat waar ik vroeger in de Muide woonde, een witte kat gespot! Naar waar loop je dan je wekelijkse toertje? Naar de Muide natuurlijk.
  • Dag 40: Derde flyerronde aan de overkant van het water. Zo’n 120 flyers.
    “De verschillende ogen maken haar erg herkenbaar“, gaven ze me in het dierenasiel mee. Ik besluit dan maar al m’n zwart-wit kopies in het vervolg wat kleur te geven.

    Kleur
    Mikken op herkenbaarheid

    Ik heb er nog een aantal tekort voor de woonboten, en ik print er nog 30 af voor later.
    ‘s Avonds gaan we op zoek naar de witte kat in de Makelaarsstraat. Toertje doen, drank in de nachtwinkel halen en op een bankje zitten wachten tot ze opduikt in het parkje of in de aanpalende straten.

  • Dag 43: De kat loopt opnieuw rond in de Makelaarsstraat, lees ik. Ik fiets er onmiddellijk naartoe. Ik tref ze aan, tracht ze te volgen, maar ze reageert plots op het geroep van één van de buren in de straat. Niet doof, niet mijn kat.
  • Dag 45: Telefoontje vanuit de Bargiekaai dat er een verloren witte kat zit bij iemand aan het Fonteineplein. Men weet wel niet waar. De witte kat in kwestie heeft wel een zwart vlekje op het hoofd, maar misschien is het een zwarte veeg. Ik begin te flyeren, maar na één straat zie ik het witte katje met het zwarte vlekje voor het raam zitten. Niet spierwit, niet mijn kat.
  • Dag 48: Misschien is Minoe het langs één van beide kanten verderop gaan zoeken? Aan de ene kant via de vaart in Mariakerke of aan de andere kant via het Groenvalleipark in Ekkergem? Een oproep in de facebookgroepen Mariakerke Leeft en Ekkergem, that is. Ik krijg de tip dat het groot kerkhof, de Westerbegraafplaats, wel een hotspot is voor zwerfkatten.
  • Op dag 50 flyer ik nog wat verder over het water. De twee voornaamste straten die vanuit het witte brugje het Rabot ingaan.
  • Dag 51: Zondagmorgen 8u15. De Beukelaarstraat belt. Acht keer, want de telefoon ligt beneden. “Denk uw poes te hebben, maar krijg haar niet te pakken”, zegt het smsjeIk schiet in mijn kleren en fiets ernaar toe. Maar de witte kat blijkt al weer weg, ook na een klim op het dak. Ze zat er tien minuutjes met haar pootjes over het randje van het dak. Op zondagmorgen doet hij of zij daar blijkbaar telkens een toertje. De garages zijn wel afgesloten, maar ik plan ginder wel eens voor een ontbijtje in haar eigen fel-oranje eetbakjes. Het wordt een zondagavonddiner.
    Wachten op de gasten
    Wachten op de gasten

    Ik flyer ook de huizen aan mijn kant van de Bevrijdingslaan. Die had ik destijds in mijn ronde niet opgenomen, wegens te druk voor katten. Maar door op een dak binnenin een woonblok te staan, begin ik beter beseffen dat ik niet flyer voor de straatkant, maar wel voor de loodsen, garages en tuintjes áchter de gevels. En de cité’s, want die zijn soms groter dan je denkt.

  • De dag erop plan ik om de volgende dagen ‘s avonds en ‘s morgens op een vast tijdstip op het dak te gaan kijken en er het eten ondertussen bij te vullen. Als ik aanbel, doet men de poort voor me open. ‘s Avonds zijn de twee bakjes helemaal leeg, en een wit-grijs gevlekte zwerfkat spurt weg. Diezelfde zwerfkat blijkt de volgende volgende dagen één van de vaste gasten.
  • Dag 55: Het voordeel van schijnbaar doelloos op een dak te staan en er op rond te wandelen is dat je mensen die vanuit hun appartement op het dak uit kijken en garagebezoekers persoonlijk kunt mobiliseren. ‘s Middags had men mij proberen te bellen. Gsm op stil natuurlijk, en pas later beluisterd. De witte kat liep rond op het dak, was samen met de zwerfkat wat lelijk aan het doen. Men twijfelde wel aan de ogen. De sms die ik verder krijg was weinig hoopvol. ‘Beste Michaël, ik heb de poes natuurlijk maar op 3,5 m kunnen naderen, en dus geen idee of het blauwe oog dan zichtbaar zou zijn, maar ik meen echt 2 gele ogen gezien te hebben. Jammer voor jou en hopelijk is Minoe snel terug’. En nu? Op de verkeerde kat aan het wedden? Hoe meer ik ermee bezig ben, hoe meer ik Minoe natuurlijk verder mis.
  • Dag 57: Ik flyer nog de rest in het donkerrood van mijn kant van de Bevrijdingslaan tot aan de Rooigemlaan. Iedereen in het rood kreeg de voorbije weken één of meerder keren een blaadje in de bus. Ik twijfel over de andere kant, maar maak toch 400 kopies, en dus 800 flyers. Het zal één van de laatste acties zijn die ik doe. Niet omdat ik denk dat ze daar rond loopt, maar wel omdat iemand ze daar misschien heeft binnen genomen. Het is en blijft een binnenkat. Nu nog kiezen of ik tot de Kastanjestraat of tot de Meibloem-en Ooievaarstraat ga flyeren.
    FlyerkaartjeDag57

Minoe vermist (maand 1)

Bon, je kat staat na enkele dagen niet vanzelf terug aan de deur. Wat doe je dan in zo’n geval?

  • Je leest diagnonaal het verhaal van de vermiste Blinkie op www.katvermist.com. Je haalt er de tips en acties uit die je redelijk en effectief lijken, en je rolt met je ogen (ultrasound device, cat profiling, kattenfluisteraars, warmtebeeldcamera’s,…).
  • Je post in de facebook-groepen in de buurt een beschrijving van je kat met de schattigste foto die je voorhanden hebt. Ik had me net geregistreerd op het buurtnetwerk Hoplr, dus kwam de post ook daar terecht.  Je polst ook bij De Poezenboot, gezien ook wel dichtbij.
  • Je overburen van de Muide, waar je vroeger woonde, pikken het bericht op, en houden daar een oogje in het zeil, want hey, daar zou ze ook wel eens kunnen staan.
  • Je hebt verlof, dus doe je wandelingetjes langs de vaart en in nabij gelegen parkjes, bouwwerven, woonerven en kijkt onder auto’s en tussen struiken. Je blik houdt niet enkel stil bij de sporadische katten, maar ook bij elke witte plastic zak. En uiteindelijk heb je door dat je beter de rustige uren opzoekt, in de schemering en bij valavond.
  • Je wordt lid van Facebook groepen zoals gent vermiste,verloren en gevonden dieren, Vermiste katten in België, Binnenbeest.be en Lost Cats BE/NL. De laatste drie groepen zijn een aanvulling op hun website, waar je online een formulier in kunt vullen dat dan automatisch naar een opsporingsbericht op hun website en in deze groepen wordt omgezet. De site vermistekatten.be lijkt mij hier wel het beste te scoren.
  • Op dag 5 ga je de analoge toer op. Je stelt een flyer op. Naar aanleiding van een buurtfeest had ik het aantal bussen langs de vaart al eens geteld, en telde ik er 40 per omliggende straat bij. Het werden uiteindelijk 430 flyers.

Snirf

  • Je voorziet iets lekkers, moest Minoe voor een gesloten deur staan. Thuis zijn is ook de deur op een kier zetten, want door een hoge muur achteraan kan ze enkel vooraan terug het huis in. Ik verwacht ze dan ook plots voor de deur zoals die vorige keer.
Gegadigden
Er zijn nog gegadigden

  • Je leert kattenvrouw K.V. aan de woonblokken bij Lievekaai kennen.
  • Je legt flyers bij de bakker.
  • Dag 23: Mails en flyers bij de dierenartsen binnen steken in de buurt.

Op zoek naar Minoe

Snirf
Ik ben op zoek naar mijn poes Minoe.
Ze glipte zaterdagmorgen 15/7 via de voordeur in het begin van de Groendreef (hoek met de Batterijstraat) de straat op, en sindsdien heb ik haar niet meer gezien.
Ze gaat normaal gezien niet op pad, zit het liefst binnen, en op straat kwam ze tot nu nooit.
Minoe is helemaal wit, bij bezoek best wel sociaal, maar ze voelt snel aan dat iemand haar wil pakken. Ze is echter wel doof, en goed herkenbaar aan het kleurverschil van de ogen (blauw en geel). Ze is niet gechipt, wel gesteriliseerd. Er is wat kaalheid ter hoogte van de hals waar het zwarte bandje zat. Dit bandje draagt ze op dit ogenblik niet.

Moest je haar zien, geef je mij een seintje? Je kunt me bereiken via contact en 0478 616886.
Sinds ik haar opving zijn we ondertussen acht jaar verder, en zou ik haar heel graag terugvinden. Bedankt!

Michaël.

Stromend water

Toen ik melk uit de kelder haalde (malk uit de kalder, zou mijn mémé van Westouter zeggen) zag ik een plots een druppelspoor op de muur.

Lek

De waterleiding voelde vochtig aan, en ik zag ook een roestplek. Bij het droogwrijven van de leiding, keerde de nattigheid al snel terug, dus: lekke waterleiding is lek.

Roest

Onder de trap

Na een plaatsbeschrijving over de bestaande koppelingen en andere leidingen besloot vader te komen helpen. Want waterleidingen, koppelingen, en het materiaal die je ervoor nodig hebt zit nog niet echt in mijn hoofd, in mijn vingers en in mijn werkkot. Ooit heb ik een leiding vrij gekapt en terug gecementeerd, en op de Koer er ook ééntje per ongeluk los getrokken, maar een waterleiding vervangen, dat is nieuw.

Gezien we niet wisten in welke staat de leiding in de muur van de gang was, en de gang ook (gelukkig) nog niet geplakt was, besloten we de waterleiding er dan ook maar meteen vanaf de compteur uit te halen. In de muur zat ook nog een tweede oude waterleiding (het schuine stuk aan mijn vader’s knie hieronder), die ruimte kon maken voor de gasleiding die nu voor de muur loopt. En er was een kraantje, dat ik nog nooit had gebruikt.

Kraantje behouden?

Het doorschijven van de waterleiding was tricky, want de gasleiding lag er ambetantig dicht naast. Door de kap van de haakse slijper (de schivve) er af te halen en een brede voegbeitel voor de gasleiding te houden, lukte het zonder gaslek. Alhoewel, het scheelde niet veel.

Schivven

Ik had de druk op het water in de keuken altijd al maar povertjes gevonden, en nu werd ook snel duidelijk waarom:

Toegeroest

Het kraantje bleef behouden, ik zag dat de combo vlas en vet (vader’s favoriet) toch vastere koppelingen oplevert dan teflon, en vooral: het water stróómt vanaf nu ook echt uit de keukenkraan.

Kraantje behouden
Rechtdoor

Bij het aanpakken van keuken en badkamer komt er nog een deel twee en drie. Ik voel het.

600 graden

Latexmuur

De muur links had in het verleden een laag extra verf gekregen, splinterde van de muur, en onder invloed van de warmte van de behangafstomer zag ik dat hij nog meer losliet.

Hierop kreeg ik het idee om de warmte op te voeren, en te kijken hoe de verflaag hierop ging reageren. De eerste test met een verfafbrander van iemand uit de buurt gaf met enig geduld wat resultaat.

Vervolgens één aangeschaft (tip: amazon.fr) en op een woensdagnamiddag uren op de verwarmde verf staan kijken en krabben, maar het schoot.maar.niet.op.

Conclusie: Die verflaag op deze manier van de muur afhalen is onbegonnen werk.

Waar schoot het wel op: achteraan in de gang, aan de twee kanten. Aan de ene kant, meer plak weg, en aan de andere kant, aan de wand van de keldertrap, weg papier.

Next: upstairs!

Op stoom

Na de rechtermuur tussen gang en living, was het tijd voor wat werk in d’hogte. Uit curiositeit toch snel even de muur links boven de trap gecheckt: Google Earth aan de muur, maar met meer reliëf en zeeniveau’s.

Boven de trap

Het plafond achter de groene boog, aan de kant van de keuken achteraan, hing een beetje door, en er kwam wat plak naar beneden. Voor het afhalen van behang, verf en pleister was een veiligheidsbril, moest ik die toen al gehad hebben, wel nuttig geweest. Af en toe met de ogen knipperen en wazig zicht daarboven, maar het ging.

Gang Plafond Achter
Layers>Delete>Layer in Photoshop. Was het maar zo simpel.

Het dikke vinylpapier vooraan liet snel los, en was gewoon droog van de muur te trekken. Het fijnere poivre et sel papier was van een ander merk, moeilijk af te krabben, en in het midden met zijn 3,37m hoogte maar moeilijk bereikbaar. Het soppen met behangafweek had iets van douchen, en dan nog bleef het ver reiken, en ferm krabben. Te hoog plafond, te kort laddertje en te straffe colle.

Enter Hans. Hans Dampfreiniger.

Hans Dampfreiniger

Een behangafstomer van de gebuur, die hij nog in de kelder had liggen. Het aanzetstuk van het uiteinde was wel kapot, maar stevig geplakt met duct tape, dus kon ik het toch eens proberen. Voor een paar uur, want onder invloed van de hete stoom viel het geplakte uiteinde uiteen, en opnieuw tapen gaf hetzelfde resultaat.
Maar ik voelde wel een groot verschil in afsteekgemak. Eigenlijk wil je dan geen sponsen, behangafweek, behangperforators,… meer, maar alleen stoom.

Hangen de muren van je huis vol papier en wil je er vanaf? Koop zo’n stoomaffaire. ‘t Wordt op slag veel plezanter en ‘t gaat vooruit. Ga de sites van de Gamma en de Brico af (veel Wagner), en kijk ook eens op tweedehandssites. Eens het papier er afhalen in een huis erop zit, worden zo’n dingen vaak weer doorverkocht. Op Kapaza vond ik er één in Zwijnaarde voor geen geld (12 euro). Dat was op dezelfde avond afspreken, afhalen, uit de doos halen, zien dat hij er als nieuw uit ziet, en beginnen stomen. Je kunt tegelijkertijd stomen met links en afsteken met rechts, en het papier valt er bijna vanzelf af. En als de stoom op is, is het tijd om te pauzeren. Nog wat muuravonturen te gaan, die Decoleuse DEC 200 en ik, maar zijn best al goede vrienden.