Scheepsrecht

Na de Meubelfabriek  en De Binnenweg, is dit de derde locatie binnen de Brugse Poort waar vzw’s, kunstenaars, jongeren, plaats kunnen vinden om hun ding te doen. En wat voor één.

Vrijdag opende De Koer voor de buurt, en bracht Het Gents Gazetje de receptie en het familiefeest op Facebook in beeld.

Zaterdag kwam het groot geweld, en kwam Kinky Star eens kijken. Tussen de optredens door werd de inhuldiging van Feestzaal Meibloem  met de originele tekst van E. Anseele uit 1911 opnieuw gebracht.

Keizer Karel

Hoe dat voorbereid en gecoördineerd wordt , zo’n draaidag op een filmset. Wie doet wat, waar en wanneer. Dat vraag ik me dan af.

Bedankt Gentblogt

We spreken ergens 2004,-5 of -6:

– “Van waar zijde toens wel?”
– ik: “uit Ieper.”
– “Aha, een Westfluut. D’er zijn d’er hier vele. Blijven plakken na de studies zekerst?”
– ik: “Ahja, zo gaat dat hé.”
– “En blijfd’ier weunen?”
– ik: “‘k Peistwel…. “

maar ik dacht erbij: “…want er zitten hier in Gent bende gedreven digitale snaken die gewoon vanuit het niets een gazet op het internet uit de grond stampen. Ze noemen het Het Project, en ook wel een stadsblog. Een groep enthousiastelingen die daar dag in dag uit mee bezig zijn. Ze blogden al op hun eigen – over lopen, beesten op de koer, hun legendarische kat, boeken en CD’s, maar dus nu ook op Gentblogt. Ze vertellen wat er in Gent te doen is, en over hoe graag ze die stad zien.  Kweeniethoe handig om die stad te leren kennen. Ze organiseren ook tien dagen lang de verslaggeving van de Gentse Feesten met vliegend reporters via mailinglijsten en wiki’s en al. (en gebruiken ook veel “en al”) Wat een krachttoer is dat elk jaar weer. Nie geweune.”

25 juli 2006, de laatste ochtend van de Gentse Feesten:

“Maar kijkt, dat is Michel van Gentblogt. Die gaat ‘s ochtends op de Vlasmarkt op pad met zijn kodak om foto’s te schieten. Ziedewel, we staan erop!”

De meneer die mijn weblog leest
Foto Michel Vuijlsteke

In 2008: Die jaarlijks krachttoer, daar wil ik wel eens aan meedoen.  Ik heb eens in de Vooruit gezeten, met Michel, i., Els en Bruno en andere geïnteresseerden. Kijk, kaartjes:

gentblogt

Eén artikeltje, dat moet toch lukken. Ik ben nu toch op wandel, en heb m’n notitieboekje bij. Hannelore Bedert, is dat de moeite? Of beter iets anders? Isabelle A en A Brand in de Charlatan. Oké, ik typ, (en hertyp en hertyp, weetwel…), klaar en insturen.  ‘t Staat er op!

GentBlogtIsabelleA

Vijf dagen later waagde ik me aan een volgend concertverslag. Via een aantal vluchtig getikte steekwoorden op de gsm stond ook een tweede artikel op de site te blinken.

Velen gingen me al voor in het afscheid en de bedankingen, ik heb ze één voor één gelezen. Van mijn kant oprechte dank, iedereen van Gentblogt, om tien jaar onze, en ook mijn gids in Gent te zijn!

Hindernissenparcours

Of ik soms heimwee heb naar de Muide? Wel, na bijna tien jaar op “het Eiland” gewoond te hebben en voor even online de knaap* van de straat geweest te zijn , vind ik er nog veel beter mijn weg dan in de Brugse Poort. Maar dit dagelijks huzarenstukje met de fiets hieronder, vastgelegd door Ivan, was nu niet echt mijn favoriete Muidemoment van de dag.

Zoals @zofie zei: Nog veel werk, Stad Gent.

*De knaap haalde ik uit een boek van straatburgemeester Bart : “Sire,het volk mort: sociaal protest in België, 1831-1918 ”  uit 1997  van Gita Deneckere.

Op het einde van de 18de eeuw bestonden in Gent niet minder dan 211 ‘gebuurten’.(…) De ‘gebuurten’ vervulden vóór de Franse tijd diverse en vaak onvervangbare functies (nachtwacht, onderhoud van openbare voorzieningen, brandbestrijding, ordehandhaving, opluistering van feesten, processies en ceremonies, voedselbevoorrading…) De dekens van de buurt werden verkozen door de bewoners, ongeacht rang of stand, en fungeerden als schakels tussen het stadsbestuur en de bevolking. Zij werden elk geassisteerd door een dekenin, een baljuw en een knaap. De laatste was de sprekende gazet van de buurt en werd voor zijn rol als loopjongen vergoed. De dekens traden op als peismakers of niet-repressieve bemiddelaars bij burenruzies en gekrakeel.

De huizen aflopen

Normaal gezien loop ik steeds hetzelfde parcours. Vanuit de makelaarsstraat, over de spoorwegbrug, rechtdoor langs de sporen. Dan steek ik de spoorweg over en loop ik  het Jan Yoens sportterrein voorbij. Even verderop neem ik dan het jaagpad, wat verstand op nul betekent, want dit gaat steeds rechtdoor doorheen het  groen. Enkel op een drietal oversteekpunten dien ik even te vertragen. De brug over de Brugsevaart is het keerpunt. Na een professioneel ogend stretchmoment neem ik dan dezelfde weg terug.

Runkeeper-17062013

Maar nu kwam ik aan de spoorwegbrug, zag ik dat die dwars stond, en besloot ik dan maar het water via de sluisinstallatie aan de Sassekaai te dwarsen. De Nieuwe Vaart was niet veraf, dus waagde ik het er maar op. Rechtdoor naar de Champs-Élysées ( hoe Nathalie van ‘t werk De Elyzeese Velden noemt ), tot aan het nieuwe huis. Daar nam ik de stretchpauze met het zicht op het water en de boten aan de kant. Vervolgens keerde ik terug, liep  ik de Groendreef verder af, langs de oude rijkswachtkazerne met de zware deur (de foto nam ik voordien als tip voor @mdevrieze ) en koos vanaf de brug weer voor de terugweg zoals ik het gewend was. Eerder tsjokkend vanaf de spoorweg,  punten op stijl en elegantie zullen we hierbij niet scoren, maar wel dik tevreden van de afstand.

Runkeeper