Like three little Fonzies

Jules: Nobody’s gonna hurt anybody. We’re all gonna be like three little Fonzies here. And what’s Fonzie like?… Come on, Yolanda, what’s Fonzie like?!
Yolanda: Cool?
Jules: What?
Yolanda: Cool.
Jules: Correctamundo. And that’s what we’re gonna be. We’re gonna be cool.

Heerlijke scène in Pulp Fiction, en goed tegen de stress. Bedankt voor de reminder, Dirk.

RIP Carrie Fisher

Deze morgen zocht ik even naar bekende mensen die iets met mijn geboortedatum hadden, maar ik wist toen niet dat ik die pas ‘s avonds zou vinden. Carrie Fisher, Princess Leia in de eerste drie star wars films werd een week geleden spot in Brugge, maar is vandaag ten gevolge van een hartaanval naar een galaxy far far away afgereisd.

Carry Fisher as Princess Leia Organa

Naar dardennen

Met de oud-kampleiding gaan we sinds 2004 elk jaar, begin december op weekend. De groep telt telkens tussen de 15 tot 25 man, vrouw en (meer en meer) kinders. En iedere keer neem ik me na het weekend voor om eens een lijstje met de weekendhuisjes en activiteiten van de voorbije jaren op te stellen. Working on it, het komt er. Ooit.
De organisatoren van het weekend houden de locatie en het programma ieder jaar strikt geheim, en dus was het verschieten dat deze kast helemaal voor ons, een groep van 13 grote en 9 kleine kinderen, een weekend was gereserveerd.  Goed geprijsd en waw gevloerd: La Villa van het Centre de Rencontres et d’Hébergement CIRAC in Marcourt, vlakbij La Roche-en-Ardenne.

Le Villa cirac

Weekendvloer

Living stijlvol ingericht, keuken voorzien van vaatwas en groot gasfornuis, voldoende warm water in de douches. Alles wat we nodig hadden was er, ook de zon bij de ochtendwandeling.

Paarden die ontbijten.

Zaterdagnamiddag splitsten we op. Voor de kinders waren de grotten van Hotton voorzien, maar gezien het goeie weer werd er naar het Parc Chlorophylle getrokken. Met de grote mensen ondernomen we een wandeltochtje naar Jupille-sur-Ourthe.

Om er iets wilds en blijkbaar exclusiefs te doen: Quadbiken bij Wildtrails.
Zoals de site zegt, een kruising tussen een go-cart en een mountainbike: 27 versnellingen, maar dan op 4 wielen. Nog cijfers: 29 kilo, 1600 euro en 15 stuks in de Benelux.  Onder begeleiding van een gids-op-mountainbike doe je een toer doorheen de velden en de bossen. Soms een pittige klimmetje, even wat behendigheid tussendoor, maar ook downhill sjezen in opgedroogde rivierbeddingen.

Zondagmorgen ging de tocht naar La Roche-en-Ardenne, alwaar bij Ardenne Adventures een klimparcours was besteld. Hier kon ook gesjeesd worden, maar dan over een staalkabel van boom tot boom. Met de klimgordel, bijhorende instructies, musketons, sleutels aan staalkabels zat je steeds veilig vast. Voor de kleine klimmers was er laag bij de grond een parcours op maat, en de kleine durvers die het hogerop hadden gezocht, kwamen ook weer veilig op de grond terecht.

Meer tips voor trips volgen nog. Beloofd.

Kotkapriolen

Eind augustus. Er werden onder oud-kotgenoten plannen gesmeed om de Zesdaagse in ‘t Kuipke in Gent aan te doen. Een kotreünie.

We zaten in de tweede helft van de jaren negentig samen op kot in de Mechelsevest in Leuven. Bij broeders Salesianen van Don Bosco, die op het derde verdiep verbleven, terwijl de studenten op de eerste twee verdiepingen zaten. Studiehuis De La Salle: douche en balkon op elke kamer, keuken op elk verdiep, poetsvrouw, een tv-zaal, een kelder met kicker-en pingpongtafel, zithoek en later een toog met logo. Iedereen hetzelfde t-shirt om op stap te gaan. Luxekot. Supertijd.

Wanneer het eerste voorstel van slaapplaats werd geformuleerd, konden ze niet vermoeden dat ik die vanachter mijn bureau met een kwartdraai naar links ook kon vastleggen:

Andromeda

Ik had ze 16 jaar niet gezien, maar het was net alsof de tijd was stil gestaan.

Kotreünie

Het op stap gaan in het Kuipke en het afzakken naar het centrum verliep even enthousiast als toen, met alle toestanden incluis, maar we waren wel één ding vergeten: dat we geen twintig meer waren.

Koer bouw(hoog)dagen

Derde weekend van de maand. Bouwdagen op de Koer. Is er iets afgebroken? Is er iets bijgekomen? Ja en ja. Een winkelplafond op zaterdag, en een Echt Werkkot op zondag!

Zaterdag: Afbreken
Het plafond vooraan, aan de straatkant, moest nog naar beneden.
Stelling laten aanrukken, helmen, stofmaskers en stofbrillen op (safety first!), en koevoeten, bijl en bijtelhamer in de aanslag en stof maken.
Culinair hoogstandje tussendoor (bedankt Vanessa!) en neerhalen, vegen, en container vullen.
Vier uur: plafond weg. Tsjakkah!

Zondag: Leeghalen (vooraan) en inrichten (Het Kot)
Vooraan nog wat plak van de muren halen en de toekomstige winkelruimte leeghalen. Aah, leeg.

Next stop: Het Kot Dat Leeg Staat.
Wat willen we hier? Een echt ‘Werkkot’ met een werkbank, een houten wand, en een paar schappen waar we werkgerief in en op kwijt kunnen.
En hei, nu we toch bezig zijn, met een beetje meer licht binnen, zou het ook tof werken zijn.
Vijf uur: we hebben een kot. Een Echt Werkkot, met binnenvallende zon. En contente mensen, voldoening en meer dan verwacht.
Volgende week meer van dat!

Roads?

“Roads? Where we’re going we don’t need roads.”

Een DeLorean Time Machine op de E40 richting Brussel, waarschijnlijk vertrokken vanuit FACTS in Flanders Expo, Gent.

Éigenlijk had ik verder moeten filmen toen onze auto zich liet hangen en de DeLorean ons weer voorbij stak. Zodanig dat eerst de neus verscheen, om vervolgens het gat van de auto in beeld te brengen.

DeLorean

‘t Zal voor een volgende keer zijn, in de toekomst ergens.

Het einde van een muur

Een simpele opdracht op de planning van de Koer vandaag, en een volgend stuk in het Koer muuravontuur:
“- Er staat een stuk muur te veel in de gang, hier staat ze, haal ze neer.”

Een muur. Ze staat er. Ze moet neer.
Een muur. Ze staat er. Ze moet neer.

Breekwerk, our favourite. Akker & Ambacht stofvrij houden, rechts en links gleuven schijven, stenen rij per rij rechtstreeks in de klaar staande kruiwagens kloppen.

Een uurke, om vervolgens te pauzeren met aperitief van stoofvlees- friet (bedankt Romanie!), en een culinair hoogstandje van Veerle. Een uur later lag de muur proper afgelegd in de container.

Ze ligt neer. Nu nog proper afleggen.
Ze ligt neer. Nu nog proper afleggen.

Tijd voor een éclairken of twee, drie bij de koffie, dankzij Jeanine en Romanie van den hobby die in de Feestzaal een souper geven.
One down, more to go, en “Tsjakkah!”, zou Eva zeggen.

Geen muur meer